قیچی طلایی تو، برای بریدن رشته‌های تقدیر نیست، برای برش زدنِ پارچه‌ی وجودت و دوختن کتانی به اندازه رؤیاهایت است. این آویز، یادآور آن است که تو هم تخیل کننده زندگی خود هستی و هم طراح آن.
این آویز، قیچی را نه یک ابزار، که یک نماد می‌داند؛ نمادِ قدرتِ برشِ تو با گذشته، جسارتِ شکل‌دهی به حال و هنرِ دوختن آینده‌ای که سزاوارش هستی. از جنس طلای ناب، برای بانویی که سرنوشت‌اش را خود می‌آفریند.
